Een lastig begrip. Verketteren hoort niet en verketterd worden, willen we al helemaal niet.
“Ik moet zondag preken. ” Wanneer een student het zó bracht, vroeg professor Ploeger of er dan iemand anders was die de rest van de dienst ging doen.
Het is goed dan wel slecht, het stuurt of het knaagt. En heb je er geen, dan lijd je aan een of andere stoornis, leert een van de artikelen in deze Woord & Dienst ons.
Als een besmettelijke ziekte lijkt het om zich heen te grijpen en als je niet op je tellen past, zie en hoor je niets anders meer: crisis. Achteruitgang en ellende is het wat de klok slaat.
Veel van ons ‘doen eraan’: goede voornemens. Al is het maar in stilte, voor onszelf.
Thuis zijn, je thuis voelen, thuis raken, thuiskomen, het huis verlaten, nergens thuis. De associaties buitelden over elkaar heen binnen de redactie.
Het is een echte Special geworden. Aanhakend bij de Landelijke Diaconale Dag van de Protestantse Kerk, een themanummer vol voorbeelden en achtergronden van diaconaat in deze tijd.
Toegegeven. In een andere volgorde had het thema van dit nummer als een reclameboodschap geklonken.
Hoe verweven zijn geloof en kerk voor ons dagelijks leven? Soms zijn het werelden die lastig met elkaar te verbinden zijn. Het maakt ook uit vanaf welke kant je kijkt.
Een nieuw modewoord: compassie. Het lijkt ineens overal op te duiken, zo vanzelfsprekend dat doorvragen over de betekenis zou kunnen voelen als een diskwalificatie van jezelf.
Een EXTRA dik nummer van Woord & Dienst deze maand: een ‘zomernummer’. Daarmee moet u het dan ook twee maanden doen, want W&D verschijnt niet in juli.
De krimp van het kerkelijk instituut was het vertrekpunt voor dit nummer. De kramp die dat kan opleveren, pijn, weemoed.
Een thema dat niet zomaar uit de lucht komt vallen, zo vlak voor Pasen in de Stille Week. Maar kennelijk is stilte ook ‘in’.
Beelden van Jezus, opvattingen over Christus. Zo divers als de wereld.
‘De vreugde voert ons naar dit huis waar ’t Woord aan ons geschiedt’ (TT 1) Uitgangspunten voor dit nummer van Woord & Dienst waren vreugde en blijdschap, en dit lied illustreert ze. Tekst (Sytze de Vries) die je zonder te knellen op een spoor zet, op een melodie (Willem Vogel) die de inhoud vleugels geeft.
Een nieuw ritme, een nieuw profiel, een nieuwe eindredacteur. Vanaf dit nummer is Woord & Dienst een (dikker!) maandblad.
BEZOEK OOK:
 |
abonneer op RSS feeds | deel deze site met je vrienden |  |
 |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Op 26 januari 2012 werd de definitieve versie van de visienota 'De hartslag van het leven' in het Protestants Landelijk Dienstencentrum gepresenteerd. De nota heeft zowel een realistische als hoopvolle toon. Realistisch over het feit dat de vanzelfsprekendheid van kerk en geloof in de samenleving voorbij is. Hoopvol over de kans om vanuit deze crisis zicht te krijgen op waar het werkelijk om gaat in kerk en geloof.
