Woord en Dienst

Toegegeven. In een andere volgorde had het thema van dit nummer als een reclameboodschap geklonken.

Toegegeven. In een andere volgorde had het thema van dit nummer als een reclameboodschap geklonken. Maar dat was niet de bedoeling. Toch gaan we er met z’n allen graag vanuit dat de kerk, de geloofsgemeenschap, een plek is waar het veilig is. Waar het vertrouwd is en waar je in vertrouwen onder elkaar bent. Waar dat in ieder geval zo zou móéten zijn. Op z’n minst is dat het een ideaalbeeld waar een appèl van uitgaat. 
 Margriet van der Kooi gaat in op de geloofsvrucht van juist het gebrek aan het comfort van veiligheid. Jan Willem Doff schrijft over het ambtsgeheim in de kerk en Piet Schelling geeft voorbeelden van wat hij kenmerkt als ‘inhumane communicatie’. In meer artikelen speelt het thema vertrouwen en veiligheid op z’n minst op de achtergrond mee.

Op de middenpagina’s een keur aan foto’s die gemeenten stuurden in reactie op de ‘uitdaging’ die we al voor de zomer het land instuurden: De vele gezichten van de kerk. Foto’s waar de gemeenschapszin van afspat. Groepen waarbinnen men zich thuis en veilig voelt? In ieder geval is de liefde nogal eens verbeeld. De redactie was blij verrast over de hoeveelheid inzendingen en de creativiteit die op veel plaatsen aan de dag gelegd is. Tegelijk kunnen we ons voorstellen: een prachtige aanleiding om een foto te maken die nog jarenlang de kerk kan sieren. Nu een leuke herinnering, later een relikwie, een mijlpaal in de tijd.
We konden jammer genoeg niet alles afdrukken. Een totaaloverzicht van de ingestuurde portretten is te vinden op www.gezichtenvandekerk.nl.

Hiernaast een afscheidsinterview met G. Hette Abma. Zijn zittingstermijnen in de redactie zitten erop. Dat zijn uitspraak ‘Als ik niet schrijf, leef ik niet’ klopt, mag blijken uit het artikel dat hij ook voor dit nummer leverde. Niets vertrouwd en veilig. Integendeel: een impressie van eeuwenlang antisemitisme aan de hand van de geschiedenis van zijn woonplaats Gouda. Je struikelt daar tegenwoordig bijna letterlijk over de herinneringen aan de Jodenvervolging in de Tweede Wereldoorlog.
Niet voor niets staat dit artikel na een artikel over kerk en Israël. Er is de afgelopen maand nogal wat te doen geweest rond dit thema: conferenties, pamfletten en heel verschillende visies. Ingewikkelde materie. Wat speelt er allemaal wanneer het gaat om het ‘onopgeefbaar verbonden’ zijn met Israël? Hans Schravesande, lid van de Protestantse Raad voor Kerk en Israël, legt het uit.

Dick Vos
 

Lees verder »