Woord & Dienst oktober 2014 / 10 jaar PKN

(beschikbaar vanaf 20 oktober)

‘Hartelijk gefeliciteerd met onze nieuwe kerk!’ Zo betrad ik op 2 mei 2004 – zondag Jubilate was het – als gastvoorganger een dorpskerk in het noorden van ons land. Geen reactie; er bleken in de consistoriekamer nog allerlei praktische zaken te bespreken.

Aan het begin van de dienst stond ik er uitgebreid bij stil: voor het eerst bij elkaar onder de vlag van de Protestantse Kerk in Nederland. Ik memoreerde de tocht door de woestijn die aan de vereniging vooraf ging, benoemde de pijn van degenen die de stap niet konden meemaken, gaf aan dat het inrichten van het nieuwe instituut een klus op zich zou zijn, maar meende dat er vooral reden was voor vreugde en dankbaarheid. Drie kerkgenootschappen hadden hun conclusies getrokken uit de overtuiging dat er meer was dat hen bond dan wat hen scheidde; we stonden op de drempel van nieuw land. In de voorbeden besteedde ik zeldzaam veel aandacht aan de kerk en haar dienaars.

Maar het was geen feest en het werd geen feest. De strijd die zich eerder steeds ver weg en op hoog niveau afspeelde, zou nu het dorp inkomen. Hoe zouden wij en zij ‘wij samen’ kunnen worden? Oude wonden dwars door de families heen, de eigen manieren van doen, tradities, gebouwen, bezit… Drempels te hoog om overheen te kunnen kijken.

Zeven brieven
Hoe staan we er nu voor? In deze editie van Woord & Dienst een indruk van de stand van zaken na 10 jaar Protestantse Kerk, met vooral aandacht voor wat ons op dit moment bezighoudt en wat ons in het bijzonder aan het hart gaat. Hoe willen wij verder trekken? Wat verdient de komende tijd onze aandacht en wat mag niet uit het oog verloren worden? Op verzoek van de redactie schreven zeven op kerk en kerk-zijn betrokken mensen een open brief aan de kerk: zeven ongevraagde, goedbedoelde adviezen van een heel divers gezelschap, waaronder Bisschop De Korte, drs. Wim Deetman en ds. Ruth Peetoom.

Het mag duidelijk zijn dat de briefvorm gekozen is naar analogie van de zeven brieven over het ambt die PKN-scriba dr. Arjan Plaisier deze zomer verzond. Tijdens de vergadering van de generale synode in april van dit jaar legde hij uit dat een brief nu eenmaal ondertekend moet zijn, en dat hij maar zo vrij was dat te doen in zijn functie van scriba. En terecht. Omdat brieven ook geschreven worden aan mensen met namen en gezichten en niet aan instituten, staat boven elke brief in dit nummer van W&D dan ook ‘Beste Arjan’ – in zijn functie als scriba. Behartigenswaardig voor velen.

>> Bekijk de inhoudsopgave van dit nummer
>> ‘Er is zoiets als nieuw elan!’ – gratis artikel

>> Neem een Proefabonnement!

 

Andere nummers