Woord & Dienst september 2015 / Israël - een open zenuw

‘Is dit écht mijn land?’
‘Ja, helemaal.’
‘Nou, eraf dan!’

Dit is het slot van het mopje waarin een Groninger boer een akker krijgt van God zelf. Na zich er uitdrukkelijk van vergewist te hebben dat het stuk land echt zijn eigendom is, wordt zelfs God eraf gestuurd.

In hoeverre is land, een gebied, een stukje aarde, een vorm van bezit waar je naar believen een hek omheen mag zetten en waar je de ander vanaf mag trappen – desnoods met geweld? En dan gaat het  niet over de achtertuin. Wanneer we ervan uitgaan dat we als mensheid de schepping in bruikleen hebben om te bewerken en te bewaren, relativeert dat ál te exclusieve aanspraken.

Op een bepaalde manier komen in het grapje twee thema’s samen waaraan deze editie van Woord & Dienst aandacht besteedt.
In de eerste plaats onze houding ten aanzien van Israël. En op dit moment bedoel ik met die term zowel het volk als de staat. Kerkelijk gezien lijkt het principe van ‘onopgeefbare verbondenheid’ in de eerste plaats gekoppeld te zijn aan het volk Israël. Maar dat volk is nauw verbonden met de staat Israël, en al snel dringen zich vragen op bij de wijze waarop Israël zich opstelt ten aanzien van de mensen in het gebied waar zij de scepter zwaait. Hebben mensen het recht een ijzeren gordijn op te trekken tussen zichzelf en de naaste? En wie doorbreekt de vicieuze cirkel van angst en haat en wederzijdse provocaties? Het blijft een hoofdpijndossier, de meningen erover lopen sterk uiteen en de gemoederen lopen al snel hoog op.
Dat laatste geldt ook de hedendaagse vluchtelingenstromen, meestal gelabeld als ‘problematiek’. Ook hier de vraag: hebben mensen het recht een ijzeren gordijn op te trekken tussen zichzelf en de naaste? Europa is in trek bij velen die het leven thuis onmogelijk gemaakt is door oorlog, uitsluiting of gebrek. Uiteraard is het goed om mee te werken aan het wegnemen van oorzaken, maar het lijkt erop dat elke tijd z’n volksverhuizingen kent; migraties die slecht te beïnvloeden of te stoppen zijn. Misschien moeten we ons daar gewoon bij neerleggen. Ook bij eventuele culturele gevolgen die instroom van gasten kan hebben. Flexibel meebewegen wordt dan het devies en handelen op basis van recht en rechtvaardigheid.

(Per 15 september)

Dick Vos, eindredacteur
omslagafbeelding: Jaco Klamer

>> Bekijk de inhoudsopgave van dit nummer
>> Bekijk het inkijkexemplaar

>> Lees uit dit nummer het interview met vluchtelingenwerker
Geesje Werkman:
Laten zien waar je voor staat

Neem een (proef)abonnement!

 

Andere nummers