Woord & Dienst april 2014 / Losers & mazzelaars

Wie is de loser, wie de mazzelaar? We zijn geneigd deze vraag snel in termen van winst en verlies te beantwoorden. En in een tijd waarin de eigen verantwoordelijkheid hoogtij viert, is succes een persoonlijke verdienste en pech je eigen schuld – Yes, we can! Maar de praktijk is weerbarstig, invloeden van buitenaf kunnen oncontroleerbaar zijn. En daarbij: hoe beperkt kan ons zicht zijn op wat geluk is en wat pech, op wat winnen is en wat verliezen? Deze insteek is gekozen in deze editie van Woord & Dienst, en niet voor niets in het nummer dat verschijnt in de Stille Week en waarin de Paasboodschap meeresoneert. En zeker voor de degenen die W&D – als doorgeef-blad – wat later onder ogen krijgen, zou ik hieraan willen toevoegen: bedenk dat we elke zondag Pasen vieren.

Een christelijk perspectief van dat het anders is, dat het anders kan en dat het anders moet, doortrekt de inhoud van veel artikelen. Wat is, om het in andere woorden te zeggen: vrucht dragen? ‘Hogerop’ hebben we niets te zoeken, schrijft Bart Gijsbertsen. De tarwekorrel viel – en valt – naar beneden. Hij die zich zo ontledigd heeft, is uitermate door God verhoogd. Álles staat daarmee op z’n kop: volgers moeten mee-vallen en wie talent heeft wordt ‘lagerop’ geroepen.
Als onderdeel van haar opleiding tot predikant, liep Marjolijn de Waal stage in een diaconaal inloopcentrum en maakte heel direct kennis met wat gewoonlijk de onderkant van de samenleving genoemd wordt. In een heel betrokken reflectie vraagt ze zich af wat theologie, geloof, pastoraat te bieden heeft aan de ‘losers’ die ze ontmoet; op zoek naar een theologie van de kwetsbaarheid.

We beperken ons niet tot Nederland. Fotograaf Jaco Klamer sprak in Libanon met vluchtelingen en autochtone bewoners, en geeft daarvan een indringend beeld. En passant wordt haast schokkend duidelijk hoe verschillend de beleving van geluk of pech kan zijn. In Israël ziet Anne Marijke Spijkerboer vooral losers en vanuit dat perspectief beziet ze de kerkelijke splijtzwam van de ‘onopgeefbare verbondenheid’ met Israël.

De oogst van dit nummer overziende, lijken we overal losers tegen te komen. In het pleidooi bijvoorbeeld voor feministische theologie van blikvanger Anneleen Decoene – radicale religie- en cultuurkritiek in een tijd waarin men ten onrechte denkt dat de feministische doelen wel bereikt zijn. In de hartverscheurende ontmoetingen van Otto de Bruijne, zelfs in het kritische geluid over de wijze waarop de Protestantse Kerk de individuele aanvangssalarissen van startende predikanten bepaalt, helemaal aan het slot van dit nummer.
Maar er staat voldoende mazzel, dankbaarheid, vreugde en vrolijkheid tegenover – de lach van Pasen. Een rijk nummer.

>> Bekijk de inhoudsopgave van dit nummer
>> Lees het gratis artikel: ‘Hogerop hebben wij niets meer te zoeken’

Andere nummers